کفشاتو در بیار

هیچ کس تنهائیم را حس نکرد

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

و اکنون تجربه می کنم...

بیست و یکمین سالمرگ زندگیم را...

ساده می گویم

برای دل ساده ام

تولدت مبارک

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

روز هايم بدون رنگ مي گذرند
بدون آبي آسمان
روز هايم با گريه سپري مي شوند
با گريه از نبودن عشق
روزهایم تکرار مي شوند
بدون تغيير
عجيب روزهايم مي گذرند
کاري از دستم بر نمي آيد
چشمانم آبي آسمان را فراموش کرده است
آهاي ناجي روزهاي من
کجايي ؟
که پس از اين ديگر ناي ماندنم نيست!
آهاي ناجي روزها و شب هاي من
دير کردن ديگر بس است
دستانم ديگر تاب تنهايي ندارد
اگر زودتر نيايي آمدنت فايده اي ندارد
دير آمدني که چشمان يعقوب را کور کند
اگر دير بيايي ديگر حتي بوي پيراهنت هم تاثيري نخواهد داشت
هرگز نيامدنت بهتر از دير آمدن است
پس تا مي تواني زود تر بيا
بگذار چشمانم تلخ ترين لحظه هايي را که در نبودنت گريسته است ، حاشا کند
زود تر بيا دستانم را بگير
تا از روز هاي سرد تنهايي برايت فرياد ها بزنند
تو يوسفي اما يوسف من
يوسفي که حتي در خواب هم فرياد هاي مرا نمي شنود
ناله هايم را ، مويه هايم را
آهاي ناله هاي شبانه...
ديگر سکوت کنيد !
آهاي گريه هاي هميشگي ...
ديگر بس است !
که ديگر سوز و آه خريدار ندارد.
حداقل مگذاريد ريشخند ديگران شوم
چه مي شود کرد..
با روز هاي بي رنگ بدون تو..؟
کجاست پاسخ اين سوال بي جواب..؟
کجا..؟

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

بیا بیاندیشیم

اگر یک روز تمام جاده های عشق را بستند

اگر یکسال ، چهار فصل برگ بی کسی ریخت

اگر یک روز گل نرگس در گوشه جاده ماند

تکلیف دل ما چیست؟

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

تولد من قصه سیب بود و گندم

من این حکایت را سال هاست شنیده ام

گندم آغاز من بود ..

و بهشت فاصله ای..

که سیب و گندم از من ، جدایش کرد

و اکنون گریه حواست ..

و طعنه آدم.

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

سفره هفت سین من

نانی دارد و شرابی ...

یکی برای هستی

یکی برای مستی

کهنه درد من نبودن تو با من است

نوروز است به خانه ام بیا

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

و اما با توام ای آنکه بی من مثل من تنهایِ تنهایی

تو که حتی شبی را هم به خواب من نمی آیی

تو حتی روز های تلخِ نامردی

نگاهت

التیام دست هایت را دریغ از من نمی کردی

من امشب از تمام خاطراتم با تو خواهم گفت

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

 درد من ، درد بینوایی نیست

دردم این است ، آشنایی نیست !

آشنا هم اگر شود پیدا

 آشنای گره گشایی نیست

کشتی دل به گِل فرو رفته

ای دریغا که ناخدایی نیست

خون هم می خورند خلق خدا

آی مردم مگر خدایی نیست

در قفس مانده جسم به تنهایی

آرزویش به جز رهایی نیست

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

من براي سال ها مي نويسم ......

سال ها بعد كه چشمان تو عاشق مي شوند.......

افسوس كه قصه ي مادربزرگ درست بود......

هميشه يكي بود يكي نبود.

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

روياي با تو بودن را نمي توان نوشت نمي توان گفت و حتي نمي توان سرود.

با تو بودن قصه شيريني است به وسعت

تلخي تنهايي و داشتن تو فانوسي به روشنايي هر چه تاريکي در نداشتن و .....

ومن همچون غربت زده اي در آغوش

بيکران درياي بي کسي ،به انتظار ساحل نگاهت مي نشينم و ميمانم تا ابد و تا وقتي که شبنم زلال احساست زنگار غم

را از وجودم بشويد .

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا

به دنبال واژه ای میگردم!

 تا قلمم راسیراب کنم

 و این آخرین شاید هم آغازی برای فرداییست که هنوز در راه نیست

و کاغذهای مچاله شده ی زباله دان گواه به این راز دارند

 و این آیینه خسته تر از همیشه

 زیر غباری از دور

تنها تصویر مرا بدونه هیچ واژه ای به سکوت فریاد می زند

 امروز غبارت را به باد می دهند .

به امید خدایی که در هیچ لحظه ای تنهایم نمی گذارد >> دنیا